"Станеш фармацэўтам — будзе жыццё тваё ў шаўках", казалі мне. Прыйшлося кінуць выклік усім дабротам гэтага жыцця."

- Палiна Мелех аб Пост Баре, працы ў аптэцы і дыджэінгу.

07.04.2020

Палiна Мелех - арт-дырэктар Пост Бара, дыджэй, удзельніца праекта ŁOJMA.

Юра: Што гэта значыць - быць арт-дырэктарам Пост-бара?

     Палiна: C Пост-барам я з самага пачатку і першапачаткова гэтая місія несла ў сабе шмат дадатковых рэчаў. Я працавала і за барам, і рыхтавала ежу, мы ўсе разам робім, у нас так заведзена, мы адказныя за ўвесь працэс. Акрамя таго, я займалася ўсімі гэтымі паперкамі, глядзела працоўныя гадзіны - была вельмі аб'ёмная праца, плюс, з ходам часу, пачала ўсё больш браць на сябе адказнасць за любыя камунікацыі з музыкамі. І як толькі на мяне гэта звалілася, я яшчэ не была гатовая да гэтага, бо я з разраду "аутыстычнага" (трохі замкнёнага) чалавека - люблю сядзець дома, пісаць музыку. Але, з цягам часу, з вялікім поспехам змагла наладжваць кантакты з музыкамі, дамаўляцца і ўстараняць непаразуменні накшталт таго, як растлумачыць рабятам, якая ў нас канцэпцыя, што для нас пераважней і гэтак далей.

Зараз я займаюся толькі музыкай, арт напаўненнем, за барнай стойкай я ўжо не стаю.

Ю: Напаўненнем - гэта менавіта арганізацыя і правядзенне мерапрыемстваў?

     П: Так, але не толькі я адна гэтым займаюся - шмат у чым, асабліва з выставамі, мне дапамагае Саша Качан (гэтага рыжабародага вусача вы, хутчэй за ўсё, ведаеце). Я ўжо адышла ад гатавання і барнай дзвіжухі, таму што мне гэта ўжо перашкаджае.

Ю: Стандартная афіша ў Пост-бары на тыдзень?

     П: Калі браць звычайны тыдзень: Кінааўторак - гэта фільмы, якія выбіраюць нашы сябры, у іх цікавы густ, якому мы давяраем. Ці рабяты з айцішнай тусоўкі прыходзяць складам у чалавек дваццаць, таксама, самі выбіраюць фільм.

Па серадах у нас guest-ліст ад Radio Plato (цяпер праз сераду), але доўгі час рабяты кожны тыдзень прыходзілі і запісвалі эфір. Radio Plato - інтэрнэт-радыё, дзе грае абсалютна розная музыка, выходзяць перадачы рознай накіраванасці. Выпускаюць іх людзі з розных тусовак, у асноўным музыкі, прамоўтэры, прадзюсары. Я лічу, што гэты партал добра працуе ў плане аб'яднання музычнага кам'юніці.

Чацвер, як і панядзелак, свабодны, але часам адбываецца нешта само сабой вынікаючае. Бывае, я проста прыходжу сюды пакруціць вініл, патрэніравацца, часам гэта хто-небудзь з знаёмых, сяброў.

Пятніца-субота - гэта розная музыка. Звычайна гуляюць дыджэі з вінілу, але гэта як атрымліваецца. Не ўсё на ім канцэнтруюцца. Стараюся клікаць жывых музыкаў, люблю прыхільнікаў джэмаў, - у апошні раз былі рабяты з Dee Tree (барабаны, бас-гітара) і дасведчаны скрэтчар. Было супер душэўна.

У нядзелю ў нас бранч, пачынаецца з самай раніцы, для нас гэта з дванаццаці, і ідзе да чатырох гадзін вечара. Гэта спецыяльнае меню, якое мы раз у тыдзень прапрацоўваем, каб даваць нешта іншае асобнае, не тое што ў нас звычайна ёсць у меню. Таксама мы праводзім выставы, папярэдне ўзгадняючы музыку, каб усё было адным цэлым.

Ю: Ты ў Пост-бары з самага пачатку. Пра яго часта пішуць "тры айцішнікі і два бармены зрабілі бар". Як гэта ўсё пачыналася?

     П: Глядзі, гісторыя пра трох айцішнікаў - гэта ўсё праўда. Яны ўжо даўно пішуць код, ім хочацца рабіць нешта яшчэ, укладваць грошы ў нешта больш цікавае, чым тачкі, і ўсё астатняе. Два бармена - гэта Саша Качан і Глеб Кавалёў. Мы ж усё з тусоўкі Кармы. Karma пачала свой шлях серыяй вечарынак і гэта аб'яднала мноства людзей. Усё плаўна перацякло ў такі букет, як Karma Crew: мастакі, музыкі, разнапланава творчыя людзі, і тыя, хто проста хоча прыйсці памыць падлогу, таму што гэта ім падабаецца. Потым з'явіліся новыя сябры — тры IT-шнікі, якія хадзілі уласна ў "Карму". Яны бачылі, як у рабятаў класна атрымліваецца рабіць цікавыя рэчы. Яны затусаваліся, вырашылі: "давайце паспрабуем". І, уласна, Глеб і Саша прывялі сюды дзяўчынак (барменаў - заўв. аўт.). Паставілі працэс. Далей мы ўжо ўсе разам дружна працавалі. Разам з гэтымі людзьмі я расла ўжо больш свядома. І толькі цяпер прыйшло разуменне таго, як можна і трэба весці справы (датычна арт-дырэктарскай дзвіжухі).

Ю: Ты казала аб тым, што да вас прыходзяць музыкі пайграць. Наколькі цяжка з вамі дамовіцца зладзіць, скажам DJ-сэт, інструментальны варыянт? Вы сочыце за тым, што і як яны гуляюць, рэпертуар?

     П: Ты ведаеш, абсалютна нескладана ў нас нешта зрабіць. Я не люблю такія рэчы, тыпу: "Пакажы наколькі ты круты" - мне на гэта ўсё пляваць. Вядома, я не хачу, каб чалавек з неразуменнем стаяў за апаратурай, але гэта рэдкасць.

Я люблю, калі да мяне прыходзяць людзі, ці пішуць мне, дамаўляюцца пра сустрэчу. Ужо па перапісцы зразумела, што чалавек шчыра хоча пагуляць і патусавацца адначасова, а не для таго каб бабкі «секчы». Гэта не пракоціць у нас у бары. Хоць, мы ўсё ж плацім, але няшмат. Такая тут эканоміка, гэта не буйная канцэртна-танцавальная пляцоўка. Ні завод, ні свіран для рэйву. Зыходзячы з гэтых асаблівасцяў, у мяне цалкам зразумелыя патрабаванні да музыкаў, так што пытанне выступленняў лёгка вырашаецца з разумнымі людзьмі.

Мне трэба, каб музыка была не агрэсіўнай - як бачыш, dark techno тут не варта гуляць, 150 bpm тут будзе, мякка кажучы, лішнім. Хоць, у пачатку бывала ўсякае, таму што яшчэ не разумелі да канца, як і што рабіць, з суседзямі не было такіх праблем. Яны пачаліся праз некаторы час - тут драўляныя перакрыцці, людзі жывуць зусім побач. Напэўна, басы па сценах можна адчуць. Прыязджае міліцыя, а мы гэтаму не рады.

Наконт музыкаў - мне патрэбна ўсяго толькі адносна спакойная музыка, гэта не значыць - безэмацыйная. Проста ўзровень гучнасці такі, каб людзі маглі камфортна мець зносіны за куфлем віна і патанчыць, калі захочацца. Кожнае мерапрыемства для нас - гэта пошук залатой сярэдзіны для ўсіх, хто знаходзіцца ў бары. Мяне падкупляе, калі музыкам не ўсё роўна на тое, што тут ёсць праектар, і тканіна для трансляцыі. Тут можна пад сваю музычку нешта падабраць, фільм свой паставіць. Ці заўсёды можна нацэліць мяне на тое, што, "мне патрэбныя нейкія псіхадэлічныя штукі", а я і сама гатовая знайсці відэашэраг, каб дапамагчы. З афішамі мы таксама дапамагаем. Увогуле, калі я бачу зацікаўленасць выступоўцаў, жаданне зрабіць нешта сваімі ручкамі ці проста прыкласці намаганні да працэсу любым зручным спосабам, а не малянуцца, вось тады я радуюся - мне прыемна з такімі людзьмі мець справу.

"Я паверыла, што такая маленькая дзяўчынка, як я, у такім сэксісцкім грамадстве можа дамагчыся чаго заўгодна, трэба проста вельмі старацца)"

Ю: У водгуках аб вашым бары, у тым ліку і на onliner, я чытаў розныя каментары, накшталт: "Бар добры, але незразумелая канцэпцыя".

     П: Канцэпцыя няпростая. Бар адкрыўся неяк хутка. Глеб і Саша, вядома, дасведчаныя, яны гэтым ужо восем гадоў займаюцца. А для астатніх, думаю, гэта стала чымсьці новым. Таму, вядома, спачатку ў нас была куча памылак. Ужо па ходзе працы мы разам разумелі: што вось "так" рабіць дакладна не будзем, а вось «гэты» вектар правільны. З майго боку, па пачатку, таксама былі прамашкі ў плане падбору музычнага напаўнення. Не ведаю, наколькі гэта датычыцца да водгуках аб канцэпцыі бара. Але мы прапампоўваемся, робім працу над памылкамі.  Калі ахарактарызаваць гэтае месца, па пунктах: ёсць расклад на тыдзень (афіша). Ты ведаеш, што будзе адбывацца ў бары кожны дзень. У інстаграме мы робім анонсы, каб трымаць усіх у курсе. Нават, каб былі ў курсе таго, які торт спякла Наташа ці якая "веганская асалода" вас чакае. Я хачу, каб людзі адчувалі сябе тут камфортна, як дома. Каб адчуваўся наш клопат аб гасцях і мы адчувалі ўзаемнае у адказ. Каб пастаянна адбывалася ўзаемадзеянне паміж музыкамі і візуальнай часткай, нейкімі дробязямі, у іх уся перавага. Дробязі - гэта тое самае патаемнае, і цікавае, што чапляе. У нас іх шмат, пачынаючы з гэтага "дожджыка" (гірлянда - заўв. аўт.), расліны, вініл, малюнкі нашых мастакоў, і дзяўчынкі, якія з табой будуць гаварыць на "ты" (вядома, калі ты не размеркаваны да іншай манеры зносін).

 Мы імкнемся да таго, каб усё было проста і з густам. Стараемся рыхтаваць смачную ежу, але каб цана была супастаўная яе выгляду. Выбар алкаголю невялікі, але па якасці цалкам добры. Узровень і таго, і іншага ацэньваю, як вышэй сярэдняга, па падачы, у тым ліку. Усё гэта да таго, што хацелася б, каб людзям тут падабалася і па стылі, і, у добрым сэнсе слова, па прастаце. Мы злучаем гэтыя рэчы ў адзін канцэпт. Параўноўваючы з "Кармай" — гэта абсалютна два розных месцы, хоць мы і з адной тусоўкі.

Тут мы хочам зрабіць нешта больш вытанчанае і культурнае. Там можна і з сабакам на падлозе пакачацца, і півам абліцца, гэта будзе ОК.

Ю: Як так атрымалася, што ты пасля медыцынскага каледжа, фармацэўтыкі, трапіла ў зусім іншае асяроддзе?

     П: Гэта было не маё. Яшчэ з таго моманту, калі я з 7 класа пачала хадзіць па рэпетытарах, каб паступіць туды. Вялікі адбітак наклалі бацькі, якія настойвалі. Чысценькі халацік — прыстойнае грамадства, так сказаць.

Вучылася я нармальна, улічваючы тое, што з першага курса я пайшла працаваць, бо не магла жыць на мамчыны грошы ды і мне хацелася тусавацца. Я вырвалася ў горад, самы нармальны і рухавы ў Беларусі, на маю думку ў 18 гадоў. А я з прыгарада Ліды, Гродзенскай вобласці. Там не тое каб вельмі забітая вёска, гэта аграгарадок, вельмі маленькі, і я заўсёды ведала, што мне ну ўжо вельмі трэба пастарацца адтуль з'ехаць, мне там было цяжка. На мне рвалася шкура ад амбіцый, а там рэалізаваць іх шанцу проста не было. Я прыехала, і адразу пачала тусіць, тусіць на працы. Я працавала прыбіральшчыцай у "Шцірліцы", прыбірала падлогу, змывала блевотню. Даводзілася гэта рабіць, таму што за гэта плацілі добра. Было весела, хоць і вельмі жорстка. Але якой цвёрдай стала мая скура, гэта ні з чым не параўнаць. Я вырасла да афіцыянта, усё ў той жа установе, у гардэробе папрацавала, а потым адтуль сышла. Працавала ў Стравінскі бар, за паўгода да закрыцця, пазнаёмілася там з рабятамі, з Глебам.

Праца ў Стравінскі скончылася як раз са сканчэннем вучобы ў каледжы. Мне было трохі незразумела што рабіць, я пайшла працаваць у аптэку - а раптам усё будзе нармальна, пры чым фармацэўты добра зарабляюць. Тады мяне гэта задавальняла - прыкінь, хто яшчэ можа пахваліцца тым, што ты сканчаеш каледж, ідзеш на працу і атрымліваеш 600 даляраў?

Тое, што мне ўсё ж такі работка не вельмі падыходзіць, стала зразумела праз месяц. З людзьмі размаўляла я не так, як гэтага хацела кіраўніцтва. Яны хацелі, каб усё было чыста-гладка, без задзірынкі, ніякіх слоў-паразітаў, панібрацтва, і іншага для іх, як ім падавалася, глупства. А я з людзьмі маю зносіны гэтак жа, як з табой цяпер. З-за гэтага я атрымлівала шмат хейту, шмат непрыняцця на працы. Я не магла працаваць у такой кансерватыўнай супольнасці. Я звольнілася з першай аптэкі, потым папрацавала на 0,5 стаўкі ў начной, афігела ад зносін з аматарамі лікёра-гарэлачных вырабаў і аматарамі кайфу. Я пайшла ў трэцюю аптэку, у мяне было тры спробы. У апошняй было лепш за ўсё, але быў той жа напружаны момант з калегамі жанчынамі, якія там працавалі — калі ты малады і неспрактыкаваны, то ты павінен падпарадкоўвацца і апрыёры падладжвацца. Я не ўмела лаяцца. Падстаўляць адну, другую шчаку, толькі б не чапалі. Але і так працягвацца доўга не магло. 

 Адкрываўся Пост-бар, мне рабяты сказалі: "усё, Паліна, табе там жорстка, хопіць плакаць дома па начах, сканчай з гэтым, прыходзь да нас. Цяпер самы час".

Ю: Вяртаючыся да Пост-бара, ёсць ці актуальныя праблемы, якія трэба вырашыць?

     П: Мне цяпер здаецца, мы ўжо практычна выціснулі ўсё, што можна было. Ёсць дробязі, якія можна дарабіць - крыху больш святла, можа больш візуальнага арта і інш. Нейкіх глабальных праблем я не бачу - трэба проста далей насычаць бар маленькімі мерапрыемствамі, рабіць іх якасна і ўсё будзе гуд.

Адзіная праблема, якую мы не можам вырашыць - гэта трафік, нам хацелася б, каб людзей тут было больш, каб яны з лёгкасцю сюды прыходзілі.  Хацелі прыйсці ў нашу атмасферу. Але, вядома, выпіць кавы і паесці можна, дзе заўгодна. А "каб выпіць" у Мінску ёсць цэлая вуліца з барамі на любы густ і колер, але з адной алкаатмасферай.

Ю: Мы ўпершыню ўбачылі цябе падчас DJ-сэта на вечарыне Karma 25 студзеня ў DK. Як даўно ты гэтым займаешся, з чаго ўсё пачалося?

     П: Гэтая вечарынка - 11-я Карма, прымеркаваная да дня нараджэння, а мы з Оляй Нясновай, дзяўчынай, якая са мной грала, прадставілі наш прамоўтэрскі праект, ŁOJMA. Гэта тое, да чаго я свядома цяпер прыйшла як DJ. Але, вядома, не звязваю сябе толькі з гэтым праектам, адна я таксама не забываю граць.

Калі з пачатку, я, як ужо распавядала - фармацэўт па адукацыі, і не была звязана з электронным рухам, электроннай музыкай. Я скончыла музычную школу па цымбалах, і цяпер граю на іх. Мой цымбальны праект ужо склаўся ў галаве, я буду яго далей развіваць, разам з электроннай электронным гучаннем.  Таксама я сама пішу электронную музыку.

Як DJ я пачала рабіць нешта 2,5 гады таму, калі я сышла з аптэкі, ўлілася ў тусоўку Karma з новымі сіламі. Бо можна ўжо не хадзіць на працу, якую ты сама і бацькі прыдумалі разам. "Станеш фармацэўтам - будзе жыццё твая у шаўках", казалі мне. Прыйшлося кінуць выклік усім дабротам гэтага жыцця. Мы паехалі ў адпачынак у Берлін. Гэта шматпапсовая гісторыя, калі ты прыязджаеш у Берлін, адрываешся, потым прыязджаеш назад, пачынаеш з азартам спрабаваць нешта новае. Са мной так і адбылося. Я паглядзела, як людзі тусуюцца, першы раз выехала ва ўсвядомленым узросце ў абсалютна іншую атмасферу. Мяне там многае натхніла, я паверыла ў тое, што многае магу. Разбіліся некаторыя стэрэатыпы, я паверыла што такая маленькая дзяўчынка, як я, у такім сэксісцкім грамадстве, можа дамагчыся чаго заўгодна, трэба проста вельмі старацца і ты зможаш качаць, я была вельмі няўпэўнена ў сабе, цяпер з гэтым праблем крыху менш, але я ўсё роўна з гэтым змагаюся, пастаянна, кожны дзень. Пачала паволі дыджэіць, разбірацца ва ўсіх тонкасцях. Вядома, ты нервуешся, перажываеш перад тым, як пачаць граць. Але потым звычка ўсё больш пракачваецца і ты ўсё больш замарочваешся ўжо больш прафесійна аб момантах і фішказ звядзенні і інш.  Паступова прыйшла да этна гучання (блізкаўсходнія гісторыі, афрыканскія біты). Зараз я актыўна збіраю вініл, стараюся граць сваю этна-гісторыю. 

Але ўсё ж, зразумела што не магу зусім абмежавацца адным жанрам, хоць ён мой любімы. Можа быць любая музыка - хаус, тэхна, даунтэмпо - але ўсё звязана з этна. У гэтым адчуваецца жывы дух і дзікунства, якую мне хочацца ў людзях бачыць. Калі я DJ, я хачу бачыць, як людзі разнявольваюцца, не пад сумныя роўныя біты танчаць, а адбываецца нейкае дзікунства, якое ўсё скалынае. Калі я да гэтага датычная, адчуваю, што ўсё зрабіла правільна.

Цымбалы - гэта няпросты інструмент. Ён патрабуе спакойнага ўлагоджанага засяроджанага погляду, яднання з ім, як і з любым іншым інструментам у прынцыпе. Атрымліваецца вельмі цікавая рэч, такога ў свеце яшчэ ніхто не робіць (маю на ўвазе электроніку з цымбаламі).

Спрабавала знайсці штосьці ў інтэрнэце, але параўноўваць было не з чым.

Думаю, што летам я змагу выдаваць тое, што можна назваць сур'ёзным праектам, дам гэтаму назву, цяпер з гэтым усё пацішэла, цымбалы знаходзяцца ў рамонце, на іх ўсталёўваюцца п'езадатчыкі, я аддала майстру на upgrade, будуць электронныя цымбалы, гэта для лепшага зняцця гуку.

Ю: Як бы Ты змагла вызначыць, навошта Пост-бар наогул патрэбны Менску?

     П: А ты можаш сабе такое ўявіць, каб у Менску дзесьці былі такія месцы? Мне здаецца, што такіх больш (або пакуль што) няма. Мы ўсе тут натхняемся ідэяй еўрапейскіх бараў - Берлін, Прага, Польшча... мы шмат падарожнічаем, і вядома, бярэм адтуль натхненне. Калі ты прыходзіш у бар, а там досыць прыгожа, але недастаткова luxery, і сядзяць абсалютна розныя людзі.

Вось і тут няма аднастайнага ўсталяванага кантынгенту. Я б не сказала, што тут "дзяўчыны на абцасах, хлопчыкі ў пінжачках". Людзі тут вельмі розныя. Заходзяць вельмі розныя чувакі выпіць шмат піўка, паесці суп, і ім тут ОК, тут недастаткова luxery, каб б яны адчулі тут сябе некамфортна, але і дзяўчынкам "на абцасіках" тут таксама ОК: "Глядзі, як міленька, тут такі змрочненькае святло, нармальны стол, чысты". Мы мяняем святло ўвечары, тут становіцца яшчэ больш інтымна і зусім па-іншаму чым раніцай. Увогуле, падладжваемся пад людзей, каб гэта было шматкультурнае месца. Каб у людзей было шмат шанцаў для цікавых знаёмстваў і гутарак.

Ю: Гэта значыць, сталай тусоўкі ў Пост-бары няма?

     П: Не зусім, касцяк людзей усё ж склаўся. Бывае, я прыходжу сюды раніцай, і, як правіла, пяць дзён з сямі я бачу тут адных і тых жа людзей, якія забягаюць за кавай. Днём назіраю знаёмых, абіраючых пласціначкі. Пасля абеду застаю сяброў, якія хамячаць веганскі дэсерт, бо ў Мінску складана зайсці нешта смачнае веганскае, гэтак жа як і з добрай кавай - не ў кожнай кавярні яна на ўзроўні. Я ўвесь час тут знаходжу знаёмых. Але я і новых людзей бачу кожны раз. Мяне гэта здзіўляе, таму што, мы ўжо больш за год працуем, і кожны месяц нейкі непрадказальны, бо трафік людзей на вуліцы ўсё яшчэ не наладжаны. Ты ж разумееш, што, бар з такой канцэпцыяй наўрад ці дзесьці у Менску паўтараецца. У гэтым раёне дакладна мы адны - побач хінкальня, "Панскі дранік", італьянскі рэстаран. Людзям альбо вельмі трэба канкрэтна сюды прыйсці, альбо яны забягаюць да нас, выпадкова праходзячы міма. Спадзяюся, што неўзабаве ў нас не будзе сумных вечароў — мала людзей, і мы думаем: "як жа так?”. Але і гэта можна растлумачыць некаторымі фактарамі - побач Няміга 3, велізарны комплекс, за якім не відаць, ці ёсць хоць нешта (для проста які гуляе турыста — зразумець гэта дакладна складана); крыху далей "Зыба". Цяжкавата нашаму чалавеку прайсці крыху далей. Гэтак жа, як расслабіцца і пайсці выдаткаваць грошы, бо іх наўпрост няма. (заўв. аўт. - улічваючы ўсю гэтую дзвіжуху з вірусам і эканомікай наогул абзац спрэчны).

Ю: Але вуліца тут атмасферная...

     П: Вельмі! Мы самі бачым тут вялікую перспектыву. Яна прыгожая, спакойная, далей ад папсовых месцаў, з якімі мы не хацелі б быць чымсьці звязанымі, Кастрычніцкая, тусовачная знаходзіцца крыху далей. А мы знаходзімся ў самым цэнтры горада, а лакацыя тут такая няпростая, як аказваецца. Але гэтая вуліца будзе пешаходнай, ужо зацверджаны праект. Для нас галоўнае — не расслабляцца, ўлічваць памылкі, рабіць усё яшчэ лепш.

Ю: Ёсць месцы ў Мінску, акрамя Пост-бара і Karma Crew, дзе ты любіш тусавацца?

     П: Ды, ёсць. Але я не вельмі шмат тусуюся цяпер. Больш за ўсё часу я праводжу альбо тут, альбо ў Карме. Тым не менш, я заўсёды магу зайсці ў "Ў-бар", мне падабаецца там выпіць кавы, келіх пеністага, маркоўны пірог. У "Ў" камфортна, бо яшчэ там працуюць клёвыя рабяты. У іх там крыху больш афіцыёзу, але мне ўсё роўна там сімпатычна. Калі тусоўкі начныя, я вядома іду ў "Хуліган", таму, што гэта адна з лепшых пляцовак, дзе робяць добрыя прывозы. 

Яшчэ, пачала заходзіць у "Модуль", пры чым часта заходзіць. Гэта клуб, рэйвачнае месца, зусім новы, адкрыўся за два тыдні да Новага года. Часам выступаю там. Дружалюбныя рабяты, і з-за гэтага больш прыемна ўдвая, таму што не ўсюды ты прыходзіш у клюб, дзе тыя, хто яго робяць, размаўляюць з табой на роўных.

Гэта заўсёды мяне падкупляе, і нездарма мы тут увялі такое правіла, што мы маем зносіны з людзьмі, не заганяючы іх у рамкі, бо мы, беларусы, і так заціснутыя ў цісках.

Назаву яшчэ, як музыка, Accidental shop, вінілавы магаз, тусоўка сумежная "Модулю", гэта іх сябры. Тут недалёка, на Кальварыйскай. Прывозяць толькі новы вініл. Прама на месцы слухаеш-чмурэеш-купляеш) запамінаюць твой музычны густ і накіроўваюць на патрэбную скрыню з пласцінкамі. Без віна ці піўка таксама не абыходзіцца.